ยิ่งโกรธ ยิ่งอิจฉา เธอยิ่งไม่เป็นสุข

ความทุกข์มิได้เกิดจากโลกภายนอกเพียงอย่างเดียว แต่เกิดจากใจที่ปล่อยให้อารมณ์ครอบงำ เมื่อความโกรธเกิดขึ้น

เหมือนกับม่านหมอกที่มาบังตา มองผิดเป็นถูก เห็นศัตรูอยู่รอบตัว พูดก็ขาดสติ คิดก็ขาดเหตุผล ทำอะไรก็มักไม่ยั้งคิด

ยิ่งโกรธ ใจก็ยิ่งร้อน ยิ่งอิจฉา ใจก็ยิ่งคับแคบ ความสุขที่เคยมีกลับถูกเผาผลาญไปทีละน้อย

เธออาจคิดว่ากำลังลงโทษคนอื่น แต่แท้จริงแล้ว คนที่ถูกเผาด้วยไฟโทสะก่อนใคร คือ ตัวเธอเอง

อารมณ์เป็นเพียงแขกชั่วคราว แต่เมื่อเธอเผลอยกบ้านทั้งหลังให้มันครอบครอง ชีวิตก็เต็มไปด้วยความทุกข์

จงหยุด หายใจ และมองดูอารมณ์นั้นอย่างรู้เท่าทัน เพราะเมื่อความโกรธจางลง ปัญญาจะกลับมา เมื่อความอิจฉาดับลง ใจจะพบความสงบ

ยิ่งโกรธ ยิ่งอิจฉา เธอยิ่งไม่เป็นสุข ยิ่งปล่อยวาง ยิ่งเข้าใจ เธอยิ่งเป็นอิสระจากความทุกข์