ข้อจํากัดของคน

ไม่ใช่ความรู้ ไม่ใช่ร่างกาย

แต่คือจิตใจ

บ่อยครั้งที่เรามักจะมองหาข้อจำกัดของตนเองจากภายนอก ไม่ว่าจะเป็นความรู้ ความสามารถที่เรามีไม่มากพอ หรือสมรรถภาพทางกายที่ไม่เอื้ออำนวย

แต่แท้จริงแล้ว

เมื่อพิจารณาถึง “ความรู้” จะเห็นได้ว่าในโลกยุคปัจจุบันเปิดกว้างให้เราเข้าถึงข้อมูลและองค์ความรู้ได้อย่างง่ายดาย ผ่านการเรียนรู้ การอ่าน หรือแม้แต่จากประสบการณ์ตรง หากขาดความรู้ เราสามารถศึกษาและเรียนรู้เพิ่มเติมได้เสมอ

และเมื่อพิจารณา ถึง “ร่างกาย” แม้จะมีขีดจำกัดทางกายภาพ แต่ด้วยการฝึกฝน ความอดทน และความพยายามอย่างสม่ำเสมอ ร่างกายก็สามารถพัฒนาและทนทานต่อความยากลำบากต่างๆ ได้ดียิ่งขึ้น เรามักจะเห็นตัวอย่างมากมายจากนักกีฬาหรือผู้ที่ต้องเผชิญกับสถานการณ์ท้าทาย ที่สามารถผลักดันขีดจำกัดทางกายภาพไปได้อย่างน่าทึ่ง

แต่ปัจจัยชี้ขาดกลับอยู่ที่ “จิตใจ” หากใจไม่สู้ ไม่มีความมุ่งมั่น ไม่มีความกล้าหาญที่จะเผชิญหน้ากับความล้มเหลวหรือความยากลำบาก ไม่ว่าจะมีสติปัญญาเฉลียวฉลาดเพียงใด หรือมีพละกำลังมากเท่าใด ก็ยากที่จะประสบความสำเร็จได้ จิตใจที่ท้อแท้ หวาดกลัว หรือยอมแพ้ จะกลายเป็นกำแพงที่ขวางกั้นทุกเส้นทางแห่งความก้าวหน้า ทำให้แม้แต่เรื่องง่ายๆ ก็ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้เลย

ดังนั้นแล้ว ข้อจำกัดที่แท้จริงของมนุษย์จึงไม่ใช่สิ่งที่เราขาดหายไปจากโลกภายนอก แต่เป็นสิ่งที่ขาดหายภายในจิตใจ การบ่มเพาะจิตใจให้แข็งแกร่ง มีความมุ่งมั่น ไม่ย่อท้อ และพร้อมที่จะเรียนรู้จากความผิดพลาด จึงเป็นกุญแจสำคัญที่จะปลดล็อกศักยภาพอันไร้ขีดจำกัดของตนเอง เพราะเมื่อใดที่ใจพร้อมที่จะสู้ ไม่ว่าอุปสรรคใดๆ ก็ล้วนเป็นเพียงบททดสอบที่เราสามารถผ่านพ้นไปได้เสมออย่างแน่นอน