เมื่อลดการแก่งแย่ง ความสุขจะมากขึ้น

“สายน้ำไม่เคยแย่งทางกับผู้ใด แต่สุดท้ายย่อมไหลถึงทะเล“

มนุษย์จำนวนมากเหนื่อยล้าจากการแข่งกันสูง แข่งกันเด่น แข่งกันมี

ความทุกข์ส่วนใหญ่ไม่ได้เกิดจากการมีน้อย

แต่เกิดจากใจที่อยากมีมากกว่าผู้อื่น

เมื่อใจเต็มไปด้วยการแก่งแย่ง ก็เหมือนกำมือที่กำแน่น แม้จะได้สิ่งต่าง ๆ มาเพิ่มขึ้น แต่ใจกลับหนักขึ้นทุกวัน

หากรู้จักปล่อยวาง ลดความอยากเอาชนะ ลดการเปรียบเทียบ

ชีวิตจะคล้ายมือที่ค่อย ๆ คลายออก เกิดความเบาและความสงบ

ต้นไผ่ไม่อิจฉาต้นสน ดอกบัวไม่แข่งขันกับดอกกล้วยไม้

ทุกสิ่งเติบโตตามวิถีของตนเอง

เมื่อเดินตามทางของตนโดยไม่มัววัดค่ากับผู้อื่น

ใจจะเป็นอิสระจากพันธนาการที่มองไม่เห็น

เมื่อลดการแก่งแย่ง ความสุขจะมากขึ้น

เพราะใจไม่ต้องแบกภาระแห่งการเอาชนะ

เมื่อลดการแก่งแย่ง ความสุขจะมากขึ้น

เพราะผู้ที่ชนะใจตนเอง ย่อมพบความสงบที่ยิ่งใหญ่กว่าการชนะใครทั้งโลก