คนเราเกิดมา เพื่อรอเวลาโรยรา และจากไป

หากเรามองดูธรรมชาติอย่างเงียบสงบ จะพบว่าไม่มีสิ่งใดพยายามฝืนชะตาของตนเอง

ต้นไม้ไม่เคยเสียใจเมื่อใบไม้เปลี่ยนสีและร่วงหล่น เพราะมันรู้ว่านั่นคือวัฏจักรของฤดูกาล

ดอกไม้ไม่เคยร้องไห้เมื่อกลีบเริ่มเหี่ยวเฉา เพราะการผลิบานและโรยราคือส่วนหนึ่งของความงดงาม

สายน้ำไหลจากต้นธารสู่แม่น้ำ ก่อนจะออกสู่ทะเล ไม่เคยคิดหวนกลับไปเป็นหยดน้ำเดิมอีกครั้ง

ทุกสิ่งเคลื่อนไปข้างหน้าตามครรลองแห่งธรรมชาติ

มนุษย์ก็ไม่ต่างกัน

เราเกิดขึ้น เติบโต แข็งแรง อ่อนแรง ชราภาพ และจากไป เหมือนใบไม้ที่ผลิในฤดูหนึ่งแล้วร่วงในอีกฤดูหนึ่ง

ไม่มีใครหยุดเวลาได้ ไม่มีใครต่อรองกับความไม่เที่ยงได้

เลิกยึดมั่นในสิ่งที่ต้องเปลี่ยนแปลง

เลิกทุกข์กับสิ่งที่ต้องจากลา และหันมาใช้ชีวิตอย่างรู้คุณค่าของปัจจุบัน

ความหมายของชีวิต ไม่ได้อยู่ที่การอยู่ค้ำฟ้า แต่อยู่ที่การเบ่งบานอย่างงดงามในช่วงเวลาที่มีอยู่

ดอกไม้ที่รู้ว่าต้องร่วงโรย

แต่ก็ยังเลือกบานเต็มที่ในวันของมันเสมอ