คนเราเกิดมา

เพื่อรอเวลาโรยรา

และจากไป

ชีวิตของคนเราเริ่มต้นขึ้นพร้อมกับการนับถอยหลังสู่จุดสิ้นสุด เป็นสัจธรรมที่ว่าเราทุกคนล้วนถือกำเนิดขึ้นมาเพื่อเฝ้ารอคอยช่วงเวลาแห่งการโรยราและจากไปในท้ายที่สุด ตั้งแต่วินาทีแรกที่เราลืมตาดูโลก เส้นทางของเราก็ถูกกำหนดให้ดำเนินไปสู่ความเปลี่ยนแปลง การเติบโต การแก่ชรา เช่นเดียวกับดอกไม้ที่ผลิบานงดงามเต็มที่ ก่อนจะค่อยๆ เหี่ยวเฉาและร่วงโรยไปตามกาลเวลา

ความร่วงโรยไม่ใช่จุดจบที่น่าเศร้าเสมอไป หากแต่เป็นส่วนหนึ่งของวัฏจักรที่สมบูรณ์ สอนให้เราเข้าใจถึงความไม่จีรังของสรรพสิ่ง และให้คุณค่ากับปัจจุบันขณะ รวมถึงผู้คนที่เรารักอย่างแท้จริง ก่อนที่วันเวลาจะพัดพาเราทุกคนไปสู่ความว่างเปล่า ทิ้งไว้เพียงเรื่องราวและความทรงจำ การมีชีวิตอยู่จึงไม่ใช่เพียงแค่รอวันจากไป แต่คือการเติมเต็มทุกช่วงเวลาให้มีความหมายและงดงามที่สุด

การรอคอย “เวลาโรยรา” จึงไม่ใช่การรอคอยอย่างเฉื่อยชา แต่เป็นการใช้ชีวิตทุกขณะอย่างมีสติ เพื่อสร้างความทรงจำ ความหมาย และทิ้งร่องรอยแห่งการมีอยู่ไว้ ก่อนที่เราจะจากโลกนี้ไปในที่สุด การจากไปไม่ใช่จุดจบที่ว่างเปล่า หากเป็นส่วนหนึ่งของการเดินทางที่สมบูรณ์แบบ

แม้เมื่อถึงเวลาที่ร่วงโรยมาถึง แต่กระทำเล็กๆ น้อยๆ ที่เปี่ยมด้วยเมตตา “ความดี” ที่เราได้สร้างสรรค์ไว้ การช่วยเหลือผู้อื่น การแบ่งปันรอยยิ้ม หรือแม้แต่คำพูดดีๆ ที่เรามอบให้ ล้วนเป็นเมล็ดพันธุ์แห่งความดีงามที่จะหยั่งรากลึกในหัวใจของผู้คนและสังคม เมื่อร่างกายเราจากไป แต่ผลผลิตแห่งความดีเหล่านั้นจะยังคงงดงาม ส่งต่อแรงบันดาลใจ และเป็นที่จดจำสืบไป

ดังนั้น แม้ชีวิตจะสั้นนัก แต่เราสามารถเลือกที่จะสร้างคุณค่าที่ยั่งยืนได้ จงใช้ทุกลมหายใจเพื่อสร้างสรรค์ความดี เพราะสิ่งเหล่านี้จะกลายเป็นมรดกอันล้ำค่าที่โลกจะจดจำตลอดไป ตราบนานเท่านาน