หมดวาสนา ต่างแยกย้าย 

ชีวิตไม่ได้วัดกันที่ว่าเราเก็บใครไว้ได้นานแค่ไหน แต่วัดกันที่ระหว่างทาง เราได้รัก ได้ดูแล และได้ใช้เวลาร่วมกันอย่างมีคุณค่าหรือไม่ 

วันหนึ่ง คนที่เราเคยเดินเคียงข้าง อาจต้องแยกทางกันไป บางคนจากไปเพราะระยะทาง บางคนจากไปเพราะเวลา และบางคนจากไปเพราะบทบาทของเขาในชีวิตเราสิ้นสุดลงแล้ว 

อย่าโทษตัวเอง อย่าจมอยู่กับคำว่า “ถ้า” เพราะบางครั้งการจากลา ไม่ได้เกิดจากความผิดพลาดของใคร แต่เป็นธรรมชาติของโลกที่ทุกสิ่งล้วนมีจุดเริ่มต้น และมีวันสิ้นสุด 

อย่าใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อรอคอยสิ่งที่หายไป จนลืมเห็นความงดงามของสิ่งที่ยังอยู่ตรงหน้า 

หากวันนี้ยังมีครอบครัว จงกลับไปกอดพวกเขาให้มากขึ้น 

หากวันนี้ยังมีคนรัก จงบอกรักในวันที่ยังมีโอกาส 

หากวันนี้ยังมีความฝัน จงเริ่มลงมือทำ อย่าผัดวันประกันพรุ่ง 

ไม่มีใครรู้ว่าพรุ่งนี้จะมาถึงก่อน หรือการจากลาจะมาถึงก่อน 

จงใช้ชีวิตด้วยความเข้าใจว่า ทุกอย่างเป็นเพียงผู้มาเยือนในช่วงเวลาหนึ่ง แล้วจากไปตามกฎของโลก 

เมื่อถึงวันที่ต้องกล่าวคำลา จงบอกตัวเองได้อย่างภาคภูมิใจว่า 

“ฉันได้รักอย่างเต็มที่แล้ว“ 

“ฉันได้ใช้ชีวิตอย่างคุ้มค่าแล้ว“ 

“ฉันไม่ได้ปล่อยให้ความกลัวขโมยความสุขของฉันไป“ 

เมื่อหมดวาสนา…ก็ต่างแยกย้าย 

แต่ตราบใดที่ยังมีลมหายใจ 

จงใช้ทุกวันให้มีความหมาย 

เก็บเกี่ยวความสุขจากคนที่รักให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้